ساعت از نیمه های شب بیست و یکم ماه رمضان 86 گذشته و من بغضی عجیب گلویم را گرفته...دلم نمی خواست هیچ وقت دوباره به این وبلاگ بر گردم و آپدیت کنم...خاطرات تلخ این وبلاگ بغضم را شکست...

پسرک شاد دیروز. دوباره گوشه نشین اتاق تاریکش شده است...این بار شاید می توانست نفس بکشد...دوباره سر پا شده بود...می خندید...لبخند بر لبانش برگشته بود...و دوباره دنیای قشنگش خراب شد....

دیگر از همه چیز نا امید شده ام...زندگی با همه سختی هایش از کنارم می گذرد...غم و دردم را هیچکس نمی داند...چشمانی را که هر شب خیس اشک می شوند.هیچکس نمی بیند...قلب ترک خورده ام را هیچکس لمس نمی کند...چیزی از من نمانده...روزها و شب های سخت من یکی پس از دیگری می گذرند....کاش هیچوقت برای باور احساسات آدمی قدم پیش نمی گذاشتم تا امروز اینگونه هر لحظه هزاران بار در خودم بشکنم....کاش هیچوقت برای سلامتی ام.برای لبخند گمشده ام.برای زندگی ام.قلب و احساسم رو درگیر نمی کردم...

روزگاری دردی بر جانم بود و امروز دردی روح وجانم را با هم می سوزاند...مرگ با درد جسمم آرامتر و طاقت فرساتر از مرگی بود که روزی هزاران بار مثل آتش بر وجودم شعله می کشد....من خواه یا ناخواه بد بختی و تیره روزی را برای جسم و جان و زندگی ام خریده ام...دنیا با همه بزرگی اش.با همه زیبایی اش هم نمی تواند آرامش را به من برگرداند و امروز من بدبخت ترین آدم روی این زمینم...دردی که بر جانم نشسته را درمانی نیست...

سلام...خوبین همه تون...من هم خوبم...یعنی بد نیستم...امشبو زیاد حسش نیست درست و حسابی آپ کنم...آخه امشب خیلی هیجان دارم...هیجان برای فردایی قشنگ وزیبا...آخه شما که نمی دونین...فردا تولده...تولد بهترین دوست در تمام زندگی ام ...تولد یه انسان واقعی...تولد یه فرشته مهربون...آخ که نمی دونین چه حسی دارم که فردا زود از راه برسه...دلم می خواد صبح زود بیدار بشم...دلم می خواد اولین کسی باشم که بهش میگم تولدت مبارک...اولین کسی باشم که بهش میگم تولد تو تولد همه خوبی هاست...اولین کسی باشم که بهش میگم تولد تو جشن همه گل هاست....اون واقعا یه دوسته...اون کسیه که شاید اگر وجودش نبود...مهربونی هاش نبود...دلسوزی هاش نبود...شاید من الان اینجا نبودم...توی دنیای به ظاهر قشنگ شما نبودم.....این اولین سالیه که توی این روز قشنگ من هم هستم...واین اولین سالیه که من پر از انرژی و نیرو هستم...اولین سالیه که حس می کنم تنها نیستم...جای خالی یه دوست واقعی توی زندگی من به بهترین نحو ممکن پر شد...و من بودن این آدمو اون هم در بدترین شرایط روحی و جسمی خودم/هدیه ای می دونم که فقط خدا می تونست بهم بده...فرشته ها همیشه بزرگند...و ما آدمای کوچیک هیچوقت نمی تونیم قدر بزرگا رو بدونیم...نمی دونم...کاش بتونم قدر این آدم رو بدونم...کاش بتونم اونقدر قدر این آدم رو بدونم که بتونم بیست و پنجم هرسال اینگونه پرنشاط و پر انرژی باشم و توی همه سالیان آینده همچین شبی پر بشم از هیجان برای رسیدن فردایی قشنگ تا اولین کسی باشم که بهش میگم تولدت مبارک....

رد پای محبت های بی اندازه ات همیشه در بیشه باور من خواهد ماند...تو بهترین و صمیمی ترین و مهربونترین دوست دنیایی...توی روزای سخت زندگی من با اون شرایط سخت تری که داشتم/ مث فرشته ها اومدی و از من یه آدمی ساختی که تونستم زندگی و حیات رو به خودم برگردونم...می دونم که جبران محبت های بی اندازه ات از توان من خارجه...ولی می دونم که سلامتی من بهترین هدیه ای بود که می تونست بخشی از این محبت ها و مهربونی ها رو جبران کنه...من هنوز هم به بودن فرشته ها روی کره زمین اعتقاد دارم...اونا هستند...همین اطراف...خیلی نزدیک...مث ما زندگی میکنن...مث ما می خورن...مث ما می پوشن......ولی نمی تونیم ببینیم...بفهمیم...فقط می تونیم حسشون کنیم......امسال سال قشنگی بود...سالی بود پر از امید...پر از انرژی...پر از انگیزه...معنی واقعی زندگی کردن و امید رو برای اولین بار تجربه کردم...یه عالمه چیزای خوب ازت یاد گرفتم...چیزایی که از من یه آدم ساخت...هنوز خیلی چیزا مونده تا ازت یاد بگیرم...می خوام یه انسان باشم...یه انسان واقعی...یه کسی مث خودت...

چند ساعتی به سالروز تولدت نمونده...یه هیجان خاصی دارم...آخه دلم می خواد اولین نفر باشم...اگه امشب خوابم ببره دلم می خواد فردا صبح زود بیدار بشم و باهات تماس بگیرم...دوست خوب من فردا منتظر تماسم باش...

بزار یه تبریک الان بهت بگم...کار که از محکم کاری عیب نمیکنه...یهو اومدیم و یکی زودتر از من تبریک گفت...اونوقته که من مدعی میشم و میگم این من بودم که زودتر تبریک گفتم.....

می بینم که ساعت از نیمه های شب هم گذشته و شماها با چشمای ورچولوسیدتون زل زدین به صفحه مونیتور و اون صفحه کوچولوی چت که قربونش برم تا وقتی بیدارین توشو می خونین...وقتی هم که می خوابین خوابشو می بینین....خب بگذریم...حال واحوالاتتون چطوره؟ مارو نمی بینین همچین دو دستی لقمه می چپونین انگار...آخه بدجوری بهتون ساخته...حال من هم که امشب ایم فاینه(بی سواد یعنی میزونم دیگه...حالا تو بشین به اون آیکیوی اندازه نخودت تا صبح فشار بیار تا همون هم گرده نخود بشه) به به به به...مخلص رییس هم هستیم...راه گم کردین...نمی دونستیم شما هم اینورا پیداتون میشه...بابا می گفتین یه گابی . گوسپندی .چیزی سربرون راه مینداختیم...به هر حال قدمت به روی چشای پوتوسک شدمون...

جونم براتون بگه که توی این دنیای زار و بی در وپیکر هر کی رو برق سه فاز میگیره ما رو کبریت هم آدم حساب نمیکنه که بگیره...ملت شلپ و شلوپ دوست ورفیق دارن ما هم دوست ورفیق داریم...از کدومشون بگم که دلم سازمان انتقال خون شده....یکیشون که عاشقه...من نمی دونم این مجنون بی صاحب از کجا این لیلی رو دید که این آشو واسه ما پخت...دو دقیقه که دلت میگیره میری پیشش...خودش اینجاست...جسمش اینجاست...ولی افکار وارواح کاملا دایورته به کوه های سر به فلک کشیده جاده گوربند...من نمی دونم پشت این کوه های گوربند به کجا ختم میشه...سه ساعت با موهای ساموراییت ور رفتی...واسکازین وگریس و هزار تا کوفت و زهرمار دیگه زدی که یه بار بهت بگه:به ه ه عجب تریپی...ولی ارواح خاک عمه اش برات از معین می خونه...کپتر کاکل به سر وای وای...این خبر از من ببر وای وای....هی بمیری با همون معین وکپترش...

اون از اون چپی تمام رنگ با اون ماشینش....تصورش رو بکنید یه ماشین در حالت عادی...حالا قسمت عقب ماشین رو دو متر بالا فرض کنید...این کار در جهت امر خطیر و گرانبهای گازوییل کشی انجام گرفته...حالا این آدم با این شرایط هر روز اصرار به خیابون گردی دارن...جلوی ماشین سوار میشی سرت توی شیشه ست...انگار ماشین در حال سقوط از پرتگاهه...یه دونه نوار کاست توی به قول خودش ضفت...ولوم هم بالا....آهنگش هم اینه...ننه مه کنجاکه تونو...منا نیله که بره...خی دول و سوزوک میبره...منا نیله که بره...وسط خیابون دانشگاه....نزدیکای غروب...اوج شلوغی خیابون....دیگه آبرو مابرو کاملا پیاده شدیم رفت....حالا اگه مردی تا سه روز بعدش توی خیابون دانشگاه آفتابی شو...نه راه پس داری نه راه پیش...نه می تونی از خجالت پیاده شی...نه هم می تونی جلوتر بری...حالا توی این گیر ودار آقا واسه ما مسافر کش شده...جلوی دو تا دختر دانشجو وایستاد که اگه بازار میرین سوار شین...دیگه من خون و کف قاطی...به جون عمه نداشتتون اگه از پس هزینه پانسمان بیمارستان بر می اومدم این سر صاب مردمو چنان محکم به شیشه جلوی ماشین این مردک می کوفتم که مستقیم می رفتم اون دنیا....

با این یکی دوستم پا شدیم یه شب رفتیم خیر سرمون پارتی...اونجا هم مختلطه مختلط... مرد و پسر با هم قاطی...صد بار گفتم ور دست خودم آروم بشین از جات هم تکون نخور...تا دو تا از این دهاتی ها جفتک زدنو شروع کردند...این هم مث این نره خرا که خر ماده می بینن پرید وسط....حالا هر چی صداش میکنی مگه به خرجش میره...نخیییییر...حالا بیا و رقصشو ببین...عمرا اگه هیج جای این کره خاکی دیده باشین...در حالت قدم زنان...ناگهان دو دست بر روی زمین و برو بریم پشتک....هی ترک برداره اون استخونات ...اولی با موفقییت به هدف نشست....دوباره قدم زنان واسه دومی...آهان د برادر....دکی این چرا پا نمیشه...ای بابا این چرا رو زمین میغلطه...ملت جمع شدن بالای سرش...حالا اگه تصورشو کردین...بعلللله...یه بسته ناقابل ناس در جیب جلوشون بوده...در هنگام پشتگ واژگون شده در اندرونی چشمشان...بابا پاشو...پاشو آبرومونو بردی...حالا مگه می پاشه...شیلنگو وصل کردیم به شیر و به صورت فشاری بر روی صورتشان قرار دادیم تا اینکه بعد از چندیدن هزار ثانیه چشم آقا باز شده...هر که توی مهمونی ها با خودش اکس میبره ما ناس می بریم...بخشکی شانس که از همون کرگی دم نداشتی....

بقیه رو هم خودتون حدس بزنین چه جونورایی هستن...ولی این وسط باز خدا رو شکر که این رییس هستا...وگر نه من همینجوری که به صورت عمودی هستم در جا میت می شدم یعنی افقی و بعدش الفاتحه مع الصلوات....

چیزه...من چشام یه کم توی این گرونی دارن از باغ همسایه گوجه و خیار می چینن...الانه که کار دستم بدم....انگار خوابم میاد باید برم لالا.......اوه اوه اوه....به دادم برسین...یه سوسک اومده توی رختخوابم جای منو گرفته...حالا من چیکار کنم م م م ...من می ترسم م م م...من رختخوابمو می خوام م م م....یکی به من بگه چیکار کنم م م م م م م م م م .......

صدای تیک تیک عقربه های ساعت اتاقی توی این شهر بزرگ خوابو از چشای پسرکی دلتنگ زدوده...نیمه های شبه و اون هنوز خوابش نمیاد...شاید یه سال پیش روزی که این وبلاگو ثبت می کرد هیچوقت حتی فکرش رو هم نمی کرد که این چنین تنها یار و مونس شبهای بی کسیش بشه...شبهایی که توشون پر میشه از هیچ...یه سال پیش وقتی میخواست توی این وب بنویسه شاید حتی انگیزشو از این کار نمی دونست...یه پسرکی با یه غم بزرگ...نوشت از همه غم هاش...نوشت از شادی، با داشتن همه غم هایش...چه ساده وقشنگ می نوشت...چه دنیای زیبایی داشت...ماه ها و روزها چه قشنگ بودن...چه دوستایی داشت...چه قرارایی میزاشت...یه اتاق داشت...یه اتاق تاریک...یه اتاقی که همه وقتی میخواستن پسرکو خوشحال کنن یه شمع میگرفتن دستشون و روشنایی میدادن به اتاق پسرک...ولی یه روزی از توی این آسمون قشنگ خدا یه فرشته اومد...یه فرشته مهربون اومد تا دیگه هیچوقت واسه روشنایی اتاق پسرک احتیاجی به شمع نباشه...چه زیبا و به موقع اومد...درست توی آخرین لحظاتی که پسرک داشتن ذره ای از خوشی های دنیا رو رویایی بیش نمی دونست...غم ها ودلتنگی های پسرک اونقد نا امیدش کرده بود که روحش مرده بود و جسم هم در حال پوسیدن بود....پسرک زنده شد...نفس می کشید...نفسی متفاوت از همه نفس های زندگی اش...چقدر همه چیز عوض شده بود...چقدر همه چی زیبا و قشنگ شده بود...دنیایی متفاوت...آدمایی متفاوت...زندگی متفاوت...صبحی متفاوت...شبی متفاوت...خوابی متفاوت.......اینجا آخر دنیا بود...دنیایی متفاوت از دنیای همه آدما...وحالا دست نوازشگر فرشته ای مهربون بر سر پسرک همه قشنگی های عالم رو بهش هدیه می کرد...روزها می گذشت و لحظه های قشنگ پسرک تمومی نداشت...چقدر پسرک عوض شده بود...چقد مهربون شده بود...دیگه هیچ چیزی توی این دنیا نبود که بخواد خنده های قشنگ پسرکو ازش بگیره...شبا رو دوست داشت واسه صبح فردای قشنگشون...و صبح ها رو دوست داشت واسه داشتن قشنگترین روزی که در پیش داشت....پسرک کم کم به اوج خوشبخت ترین آدم روی زمین مبدل گشت...همه چی قشنگ بود...شبا و روزا گذشتن و امشب و شبای قبل رسیدن....امشبی که پسرک وقتی برگ برگ دفتر گذشته دور و نزدیکش رو ورق میزنه دلتنگ همه داشته و نداشته هاش میافته....خواب از چشمای پسرک رفته...هرکجای دفتر کم سن وسال عمرش رو ورق میزنه میخوره به زیباترین اتفاق این دفترچه زندگی....غم ها،فرشته مهربون،...شادی ها،فرشته مهربون....گریه ها،فرشته مهربون...خنده ها،فرشته مهربون.......پسرک امشب و همه شبایی که دلش میگیره واینجوری دلتنگ میشه،یاد فرشته مهربون آرومش میکنه...پسرک خیلی خوشبخته...اون همه قشنگترین حسای دنیا رو یه جا با هم داره...توی خوشیاش،توی غم هاش....توی این شبای دلتنگی وقتی به یاد گذشته دور هنگامش میافته،هیچوقت باورش نمیشه که امروز خوشبخت ترین آدم روی زمینه...زندگی با اومدن فرشته مهربون به پسرک برگشته...پسرک زندگی میکنه،مث همه آدمای روی این کره خاکی...ولی متفاوت تر از همه شون...پسرک زندگی اش پره از خوشبختی...پره از شادی...پره از خنده...پسرک با همه آدمای روی زمین فرق داره....پسرک یه چیزی داره که هیچکسی نداره...پسرک یه فرشته مهربون داره...یه دست نوازشگر مهربون داره...تا وقتی اون باشه،هیچوقت خنده از لبای پسرک دور نمیشه...هیچوقت احساس تنهایی نمیکنه....فرشته مهربون اومده تا پسرک زندگی کنه...وامروز پسرک قشنگ ترین زندگی دنیا رو توی همون اتاق تاریکه روزهای دور گذشته، در حالی که روشن ترین نقطه دنیاست تجربه میکنه......

اگر مجنونم و شیدا،اگرمستم،اگرتنها...

اگر بهر تو می گویم حدیث عشق و سرمستی...

اگرمجنونم ودربند،اگرمی جوشدازعمق وجودم عشق، همه از توست...

تمام مستی جانم،همه مجنونی وشیداییم از توست...

میان بیشه جانم،اگر گه گه نسیمی می وزد،عطر هوای توست...

ومی دانی که عشق توست،راز سرگذشت من...

بازهم بـــــــاران پاییزی...بازهم یادتو...بازهم اشک چشمانم...ازنظرم پنهان شدی , اما با ردپایت که بر قلبم به جا مانده چه کنم؟...ازمن فرسنگ ها دور شدی , اما کاش قلبت را نزد قلبم جا می گذاشتی...تو رفتی اما یادت لحظه ای رهایم نمی کند...تو رفتی اما چه بی بهانه...تورفتی بی آنکه مجالی برای التماس بیابم : نرو...بگو به چه جرمی مرا رها کردی؟...بازهم بـــــــــاران می بارد...امشب دل من همچون آسمان ابری و گرفته است...بازهم بــــــــــاران می بارد...تو رفتــــــــی, تورفتــــــــی...تو نیـــــستی,تو نیـــــستی...دریک شب پاییزی مهمان دلم شدی...اما در یک شب سرد زمستانی در بوران و برف گم شدی...و من نیز گم شدم...اما من هنوز هم چشم به راهم...چشمان من هنوز به راهی که تو رفتی خیره مانده...آری گمشده ای هستم درآن شب زمستانی...انتظار بازگشتت به وجودم گرما می بخشد...منتظرم که مرا بیابی...منتظرم که بهاررا برایم به ارمغان بیاوری...

برايم از سرزمين آلاله ها مي گفت و من چه زيبا با دستان لطيفم گل چين مي كردم آلاله ها را با مهرباني...

برايم از داشته ها و نداشته هايم مي گفت و من چه با نجابت همه آن چه را كه داشتم و نداشتم با صداقت در صندوقچه ذهنم مرور ميكردم...

برايم از غرور فراموش شده ام مي گفت و من چه خاشعانه غرورم را با نگاه ساده ام نثار نيلوفر ها ميكردم...

برايم از دلتنگي ها و غم هايش مي گفت و من چه غريبانه اشكهايم را هديه گونه هايش ميكردم...

برايم از شهامت تنها چيزي كه مي توانست من را تا اوج بلند بودن بكشاند مي گفت و من همچون پرنده تازه از قفس رها شده چه مستانه ديوانگي ميكردم...

برايم از باورهايش گفت، از ايمان و از خدا و من چه خوب در كلبه روحش اعتكاف ميكردم...

برايم از سكوت مي گفت و من چه معصومانه فرياد مي زدم...

برايم از نيازم به غرور مي گفت و من چه خوب تمرين مي كردم اين داشته فراموش شده ام را...

برايم از خلوت كردن با خود و خويشتنم مي گفت و من چه خوب شمع تنهايي را به نيت شفا روشن مي كردم...

برايم از حديث روييدن و حكايت جوانه زدن مي گفت و من چه ملتمسانه چشمانم را به ياري اين حاصلخيزي ميبردم...

برايم از دوباره تولد يافتن و تازه شدن مي گفت و من چه خوب زايش را در وجودم مي ديدم...

برايم از نيلوفرها، از گل پونه و از شاخه هاي بلوط مي گفت و من چه زيبا ريشه مي دوانيدم...

برايم از كوچ مي گفت و از لذت هجرت و من چه خالصانه كوله بار رفتن را مي بستم...

برايم از شمع، مي، ساقي و همه آنچه كه بوي هستي مي داد مي گفت و من چه ماهرانه جام را بر دستانم مي گرفتم...

برايم ترانه اميد مي خواند و من چه بچه گانه زندگي را معنا مي كردم...

برايم از نواختن، با ضرباهنگ فرياد مي گفت و من چه نيكو سازش را با اين تپش كوك ميكردم...

برايم از سرانگشتان دستهاي توانايش مي گفت و من چه زيبا دستانش را كه توانايي ابديت داشتند نوازش ميكردم...

امشب فرشته ای که روزي و دير زماني دوست بود و یار،بنا به غم ها ودلتنگی هایش با من هم صحبت گشت و به يكباره چه زيبا دلم را ويران كرد و غزل رفتن را چه آسان و چه شوك آور زمزمه كرد.كسي كه هيچ وقت فكر نمي كردم يك روز هيچ كس خبر رفتنش را به من بدهد،حال چه آسان و چه نا بهنگام بار سفر را مصمم بسته...آه...كه چه زود هنگام غزل خداحافظي را خواند و چه خوش كوك ساز رفتن را كوك كرد... او كه هيچ گاه فكر نكرد كه اين دل بيرحمِ كور،چگونه بايد فراموش كند...اوكه يكروز با همان مهربانی و صداي آهنگين،دلي را مجذوب خود ساخت و چه آسان همان دل را لگد زد و رفت...وااااااي كه چه مبهم روزي سلام ِدوستي را بر لبان هم نشانديم و امروز چه خوفناك بدرود گفتيم...آروزهايش و غزل خداحافظي اش لرزه اي بر اندامم مي اندازد...لرزه اي چون روزهاي نخست كه چه عاشقانه بر جانم براي دیدن و شنيدن صدايش مي افتاد،امروز به يكباره تمام وجودم را از عمق و با چه اندوهي به لرزه انداخته است...به هنگام سخن نخستينش،فيلمي بر پرده سينماي چشمانم عبور مي كند كه حاكي از خاطرت تلخ و شيرين گذشته است و صداي شعري كه هميشه در گوشم نجوا مي كند:«...سکوت جانم به هم زدی...شیشه غم به تلنگری،زدی شکست...»و حال اشكي كه چه نابا ورانه در چشمانم مي لغزد.اشكي كه به يكباره بر من نازل گشت و بغض چندين ساله را تركاند...روزي لرزه اي بر دلم افتاد و امشب لرزه اي بر اندامم...تا چه وقت اين لرزه بر دست و دلم جاري است؟خدا داند...امشب چه نا باورانه در آخرين كلماتش و صدايي لرزان،خواستار سلامتي ام بود وچه اندوهبار زير لب زمزمه كرد شعري را که یاد آور همه خاطرات این مدت بود........چو نغمه ای بیش و کم زدی،به دل ریشم تو چنگ زدی،روشنی چشمون تو به دل نشست،هوای من شد هوای تو،صدای من شد صدای تو.....

امشب نيز مانند شبهاي قبل و به ياد گذشته اي دير هنگام،مي گريم...ولي امشب شبي ديگر است...دلتنگ،گيج،مبهم...

در انتهاي آن كوچه بنبست،سايه اي بر ديوار...سايه پسرکی شاد ،كه چه خرم مي دود و باد اورا با خود مي برد...ترس من از روزي است كه ديگر آن سايه نباشد...لكه خون بر درخت،شال زيبايي بر شاخه آويخته...هوا روشن شد...سايه ديگر نبود...و پس از آن ديگر هيچ سايه اي نبود...ترسم به جا بود...سايه خود را بر ديوار مي بينم كه...تنهاي تنها است...از آن پس سايه تنهاي تنها بود...و صدايي مبهم در آغوش باد كه زير لب زمزمه كرد...امشب تا صبح خواهم گريست.............تا همین چند وقت پيش يک چنين روزی پشت پنجره اين اتاق ايستاده بودم و چه زيبا می ديدم دور و برم را!!و امروز با چشمانی گريان باز هم نگاه می کنم.نگاهی متفاوت همراه با اشک...

صدایی گرفته،چشمانی اشکبار وقامتی شکسته....دوست تنهایی ورفیق تاریکی ها.......وچشمانی منتظر...منتظر فردایی که شاید نباشه...سالهای تنهایی و تاریکی واتاق تاریک، یادگاری بر پیکرش گذاشت که امید ندیدن فردا رو توی دلش روشن می کنه.........کاش فردایی نباشه....کاش صبحی نباشه.....روحی که نابود شد...طاقتی که تاب شد...وتنها جسم موند...جسمی که یه روز اون هم کم میاره....یه روز خیلی زود...

آره،این آخرین نوشته های همون پسرکی بود،که دنیای زیبا وقشنگ جاشو داده بود به اتاقی تاریک وغمگین...اتاقی که تاریکی هاشو با خوندن تک تک پست های وبش دیدید...کنارش بودید...کمکش کردید...دلداری اش دادید...برای اتاق تاریکش چراغ بردید....خورشید عالم تاب دنیا رو بهش هدیه دادید...چشمانتونو بهش دادید تا دنیا رو با چشمای شما ببینه...همه اون لحظات قشنگ بود...

در افق، پشت سرا پرده نور باغ هاي گل سرخ، شاخه گسترده به مهر، غنچه آورده به ناز، دم به دم از نفس باد سحر؛ غنچه ها مي شد باز . غنچه ها مي رسد باز، باغ هاي گل سرخ، باغ هاي گل سرخ، يك گل سرخ درشت از دل دريا برخاست ! چون گل افشاني لبخند تو، در لحظه شيرين شكفتن ! خورشيد ! چه فروغي به جهان مي بخشيد ! چه شكوهي ... ! همه عالم به تماشا برخاست ! من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي گشتم

اگه یه روز من مردم و تو منو دوست داشتی پنج شنبه ها بیا سر مزارم و گل سرخی رو که بهت داده بودم روی قبرم بذار تا همیشه گلی که بهت داده بودم به خاطر بیارم ولی..... اگه تو مردی... من فقط یه بار میام سر مزارت و اون دسته گل سفید مریم رو که با خون خودم سرخشون کردم برات هدیه می کنم و عاشقانه کنارت جون می دم

گفتمش بي تو چه ميبايد کرد ؟ عکس رخساره ي ماهش را داد> گفتمش همدم شبهايم کو ؟ تاري اززلف سياهش راداد> وقت رفتن همه روميبوسيد به من ازدور نگاهش راداد >يادگاري به همه داد و به من... انتظار سرراهش را داد

شبي بر دفتر قلبم كشيدم رد پايت را، كشيدم طرح زيباي غروب چشم هايت را كنار هاله هاي چشمت كشيدم عكس يك دريا كشيدم روي امواجش حضور آشنايت را...

روزی که مُردم عزم فرداهای دیگر کن یعنی مرا در خاطرات خویش پرپر کن امّا به اثبات وفاداری هر از گاهی با گیسوانت سنگ قبرم را معطر کن وقتی که برگشتی و دیدی جای من خالیست یاد از تمام لانه های بی کبوتر کن گرد و غبار عکس مرا پاک کن با دست هر روز بعد از ظهر با شاخه ای از گل برگرد و بر سنگ مزارم لحظه ای سر کن حتی اگر صد کفن پوسانده باشم عشق مرا در زیر خاک باور کن ، باور کن

دل من می شنود تپش قلب تو را و صد افسوس که قلب تو عاشق نیست که ز من بشنود این راز درون چشم من میماند به تماشای رخت و صد افسوس تو را چشمی نیست که ببینی غم و اندوه مرا اگر تو بازنگردی امید آمدنت را به گور خواهم برد و کسی نمی ماند در فراقت دیگر چگونه خواهم زیست چگونه خواهم مرد؟

دیگه رفتم ، پایان ثانیه منم ، هر جا که ساعت ببینم ، عقربه هاشو میشکنم حتی نشد واسه یه بار من بدیاتو خوب کنم ، خورشید و کشتم تا دیگه خودم به جاش غروب کنم...

خيلي سخته که بغض داشته باشي ، اما نخواي کسي بفهمه ... خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني ... خيلي سخته که سالگرد آشنايي با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري ... خيلي سخته که روز تولدت ، همه بهت تبريک بگن ، جز اوني که فکر مي کني به خاطرش زنده اي ... خيلي سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني ، بعد بفهمي دوست نداره ... خيلي سخته که همه چيزت رو به خاطر ............ ......... .. يه نفر از دست بدي ، اما اون بگه : نمي خوامت

روزا دارن میگذرن...انگار همین دیروز بود...اول فروردین...نوروز...دیروز پسرکی شکست......روزا وماه ها وسال ها همینجوری میگذرن...بعضی ها عاشقن وعاشقانه زندگی می کنن...بعضی ها دوس دارن ودوس داشته میشن...بعضی ها عاشقن ودرد دارن...بعضی هابی عشق خوشن...بعضیا هم چشم انتظارن.....همه جوره اشو داریم...همه دارن زندگی میکنن...یا با خوشی یا با غم....اما توی این شهر بزرگ...میون این همه خیابون...لابه لای این همه کوچه...توی یکی از همین خونه ها،یه کسی هست که مث هیشکدومشون نیست....نه از شبش میدونه نه از روزش...نه از عشق میدونه نه از شکست...نه از دوست داشتن میدونه نه از دوست داشته شدن...گریه واشک ریختن رو می دونم که بلده...خنده رو هم بلده...چون مجبوره همیشه رو لبش به زور جاش بده...خنده ها ولبخندایی که فقط داغ دلی روتازه میکنن...اون همیشه شباش از روزاش قشنگ تره....شبا رو به خاطر تاریکیشون دوس داره....به خاطر تنهاییش...به خاطرآرامشی که بهش میده...اون فقط یه آرزو داره...کاش یه روز وقتی هوا تاریک میشه،شب میشه...دیگه صبحی نباشه...دیگه هیچوقت نبینه خورشیدو...یه ماه باشه اون بالا با صدها ستاره...اونقد زیر نور اون ماه بمونه تا سیراب شه...اونقد صدای تنهایی بشنوه تا کر بشه....عجب دنیایی داره...دنیا با همه قشنگیش بعضی وقتا عذاب آوره...بعضی وقتا هم همه قشنگی های دنیا یه جا جمع میشه...یه جایی که اگه یه روز از دستش بدی...از دنیا با همه خوبی هاش وقشنگیاش متنفر میشی...اون هم سال ها پیش...تنها بهونه زندگشیو از دست داد....تنها رفیق وهمراه زندگیشو....کسی رو که اگه دلش می گرفت،سرشو میزاشت روی شونه های فرشته مهربونش وآروم می گرفت...اگه احساس تنهایی میکرد،دستای فرشته مهربونش چنان به دستاش قفل می شد که دیگه تنهایی براش معنایی نداشت...اون خوش بود...خوش بود با تمام لحظه های سرشار از لبخند هایی که دیگه سالهاست هیشکی نشنید...فرشته ها همیشه پرواز میکنن....همیشه میرن...شاید لایقشون نیستیم...شاید قدرشونو نمی دونیم....سالها پیش فرشته مهربون اون هم،رختاشو عوض کرد...یه لباس سپید...موهای خوشگل...لب های قرمز...چشمای براق...ودر چشم به هم زدنی بر فراز همه بلندی های دنیا....رفت...رفت بدون اینی که بدونه اون پایینا،یه نفر وقتی ببینه اون نیست چی به سرش میاد....رفت...بدون اینی که بدونه اون چی میشه...اگه تنها بشه...اگه دلتنگ بشه....اگه از خواب بیدار شه ومث همه صبح های قشنگ به انتظار فرشته مهربونش بشینه تا بیاد و صبح بخیری بهش بگه....اگه فرشته نیاد...اگه ازش خبری نشه......اون صبح مث هیچ صبحی نبود...از خواب بیدار نشده ،دلتنگ بود...دلش هوای زیباترین فرشته دنیا روکرده بود...آفتاب داره همه جا رو میگیره....خورشید داره به وسط میرسه....موقع ناهاره....عصر شد...شب شد....شام شد...چشمانی خیره به عکس مهربونترین فرشته دنیا واشکانی که نوازشگر گونه های خشک صورتی شکسته بود.....ولحظاتی بعد...صدای آشنای بوق تلفنی که همیشه با شنیدن صداش از جا می پرید....واین بار غریبی آشنا....صدایی شکسته از یک دوست....فرشته تو آسمانی شد....ودنیای زیبایی که خراب شد....

صدایی گرفته،چشمانی اشکبار وقامتی شکسته....دوست تنهایی ورفیق تاریکی ها.......وچشمانی منتظر...منتظر فردایی که شاید نباشه...سالهای تنهایی و تاریکی واتاق تاریک، یادگاری بر پیکرش گذاشت که امید ندیدن فردا رو توی دلش روشن می کنه.........کاش فردایی نباشه....کاش صبحی نباشه.....روحی که نابود شد...طاقتش تاب شد...وتنها جسم موند...جسمی که یه روز اون هم کم میاره....یه روز خیلی زود......

از وقتي که رفتي من هم سرگردان باغ آرزوهايم شدم و به تو و آخرين نگاهت مي‌انديشم و آرزو دارم بيايي. مهربانتر از هميشه ، از تو مي نويسم . تو که رفتي مرغان عشق ترانه خواندند و ني لبکها پر سوزتر از هميشه از جدايي گفتند . مهربانتر از هميشه از تو مي نويسم . اي عزيزترين : « کاش بودي و قلبم را با مهر سرشارت جان مي دادي...

سيـب سـرخي را بـه من بخشيـد و رفـت عاقبـت بر عشـق مـن خنـديـد و رفـت اشـك در چشمــان سـردم حلقــه زد بـي مـروت گريـه ام را ديــد و رفـت چشـم از مـن كنـد و دل از مـن بريـد حـال بيمـار مــرا فهـميــد و رفـت بـا غـم هجــرش مــدارا مـي كنـم گـر چـه بر زخمــم نمك پاشيد و رفـت...

عاشق كسي باشي حتي اگر سال ها هم نبينيش فراموشش نميكني ولي اگر فرا موشش كردي تو عاشقش نبودي فقط بهش عادت كرده بودي چون عشق چيزي نيست كه يك شبه بيايد ويك شبه برود و فراموش شود...

می دونی... امروز دلم خیلی گرفته بود،از همون اول صبح،نمیخواستم بیام پیشت،نمی خواستم اونجوری منو ببینی که دوس نداری،وقتی می شستی جلوم و صورتمو با دستای خوشگلت نوازش می دادی ویه خنده به قول خودت نقلی میکاشتی رو لبام،می دونستم که غم وناراحتی و دلتنگی رو دوس نداری،یا هم داری ونمیخوای منواونجوری ببینی،واسه همین اونقد خندیدم که دیگه اشکام سرازیر شد،جون من باور کن اشک غم نبود،اشک شادی بود،اشک تمام لحظات شادی بود که یه همچین مواقعی که واسه دیدنت می اومدم جاری می شد....

می دونی...دلم می خواد با تو باشم،نمی خوام بهم بخندی،همه چیم با تو بود،خنده ام با تو،عشقم با تو،زندگیم با تو،غمم با تو،همه چیم با تو،بهم نگو حالا که نیستی چی..

میدونی.... لحظه های بی تو بودن سخته،ولی خاطره هامون قشنگن،نمی دونم،ولی اگه قرار باشه تا آخر عمرم با خاطره هات زندگی کنم،راضی ام....

دیوونه...هنوز هم میخوام نگام کنی،بهم زل بزنی،اونقد زل بزنی که خودم بگم بسه....

میگم...چرا هیشکی مث تو نیست،چشمای شبیه به چشای نازتو پیدا کردم،یکی رو هم پیدا کردم که تنهاییمو پرکرد،همدم روز و شبم شد،هنوز هم است،بهش عادت کردم،به خودش،به خوبیاش،اومدنش واسه پرکردن جای تو بود ولی رفتنش رو نمی دونم....

آره...می دونم که سخته،ولی میدونی که نمیشه کاریش کرد،پریدنی باید بپره،همون چیزی که یه روز خودت بهم گفتی،هر کسی رو پروازییه،مقصدش مهم نیست،مهم بال پروازه....

آره...تو هم پریدی،تو هم پرواز کردی،ولی تو یه جور دیگه پریدی،یه جوری توی این آسمون بزرگ پریدی که امید برگشتنت مرد،یه جوری رفتی،یه جایی رفتی که خیلی بالا بود،اون بالا بالاها،یه جایی بالاتر از ابرا......

چه می دونم...لابد فکر می کنی باز خل شدم،حتما الان میگی...چته دیوونه...بازداری بونه میگیریا...میام میزنمتا....عاشق اون توسری زدناتم،عاشق اون نوازش کردناتم،دستای هیشکی رو روی سروصورتم حس نکردم،اگه هم کردم به گرمی نوازش های تو نبود...

آره...کاش بودی،کاش اون دستای گرمتو هیچوقت از توی دستام جدا نمی شد،

یادته...وقتی به هم گره می زدیمشون،می خندیدی و می گفتی،،،بزا دستامونو باز کنیم الانه که آتیش بگیره...من دستم داره کباب میشه....

آره...یادش به خیر،یاد همه چی،یاد همه لحظات،یاد همه کوچه وخیابونایی که با هم متر کردیم،هنوزم کوچه وخیابونای این شهر ومردمش ما رو فراموش نکردن،نمی دونم چرا،ولی بعضی وقتا که از اونجا ها رد میشم،یه جوریی نیگام می کنن،نمی دونم چه جوری،ولی یه جوری که انگار انتظار می کشند،یه جوری که وقتی ازشون رد میشم سنگینی نیگاشونو حس می کنم،شاید یه چیزی گم کردن،یا شاید هم پی یه چیزی می گردن،هرچی هست از اینکه تنهام می بینند خشکشون میزنه،میدونی وقتی از اونجاها رد میشم،جفت دستامو به هم گره می زنم....

چرا یه شمع باید اونقد بسوزه تا تموم شه.......اگه قراره تموم شه....چرا باید این همه ذره ذره عذاب بکشه تا تموم شه....راستی شمع تو هم یه روز تموم میشه....یه روز خیلی نزدیک...

خیلی دلم میخواد ببینم بعد من چی میشه....میخوام بدونم ،یه روزی اگه من جای الان تو باشم،کی قراره جای من باشه؟؟؟کی الان بالای سر من نشسته و این حرفا رو برام زمزمه می کنه.....

چشمـامـو نمي بنـدم دستـاتـو رهــا نمي کنـم مي خـوام بمونـي مي خـوام بــراي هميشه کنـارم بـاشي چشمامو نمي بندم ميترسم وقتي بيدار ميشم رفته باشي دستاتو رها نمي کنم ميترسم ديگه گرمي دستاتولمس نكنم همه دنياي مني .... مي خوام پيشم بموني براي هميشه...

کاش بودي تا دلم تنها نبود تا اسير غصه فردا نبود کاش بودي تا نگاه خسته ام بي خبر از موج و درياها نبود کاش بودي تا دو دست عاشقم غافل از لمس گل مينا نبود کاش بودي تا زمستان دلم اين چنين پر سوز و پر سرما نبود کاش بودي تا فقط باور کني بي تو هرگز زندگي زيبا نبود